سه نمونه سوال این فصل با پاسخ تشریحی کامل. گزینه را انتخاب کنید تا پاسخ و درسنامه باز شود.
۲۸سوال در بانک این فصل
نمونه سوال‌ها
نمونه سوال ۱ از ۳
مرد ۲۸ ساله پس از تصادف موتورسیکلت با درد و تورم بازو مراجعه کرده است. رادیوگرافی شکستگی جابجای دیافیز هومروس در محل اتصال یک‌سوم میانی و دیستال را نشان می‌دهد. در معاینه، بیمار قادر به اکستنشن مچ دست و انگشتان نیست و حس پشت دست در ناحیه فضای اول کاهش یافته است. این یافته معاینه‌ای بیانگر درگیری کدام ساختار است؟
آسیب عصب رادیال در شکستگی دیافیز هومروس
مکانیسم و آناتومی:
عصب رادیال در شیار رادیال در تماس نزدیک با هومروس قرار دارد، به‌ویژه در محل اتصال یک‌سوم میانی و دیستال؛ به همین دلیل شکستگی این ناحیه شایع‌ترین محل آسیب عصبی همراه دیافیز هومروس است نکته سوال.
تظاهر بالینی:
افتادگی مچ (wrist drop) با ناتوانی در اکستنشن مچ و متاکارپوفالانژیال‌ها.
کاهش حس در پشت دست و فضای بین انگشت اول و دوم.
اهمیت بالینی و عوارض همراه:
بیشتر آسیب‌های عصب رادیال همراه شکستگی بسته نوروپراکسی‌اند و اغلب خودبه‌خود بهبود می‌یابند.
نان‌یونیون نیز از عوارض شناخته‌شده دیافیز هومروس است.
نکته بالینی: درگیری عصب رادیال در شکستگی شفت هومروس باید پیش از هر دستکاری ثبت شود؛ بروز فلج رادیال پس از ریداکشن، نگرانی گیرافتادن عصب را مطرح می‌کند.
مرد ۲۲ ساله پس از سقوط از ارتفاع با درد شدید و تورم ساق و زانو مراجعه کرده است. رادیوگرافی شکستگی پلاتوی پروگزیمال تیبیا با کمینوشن متافیزیال را نشان می‌دهد. ساق متورم و سفت است و درد با کشش غیرفعال انگشتان به‌شدت تشدید می‌شود. کدام عارضه باید فورا رد یا تأیید شود؟
سندرم کمپارتمان در شکستگی پروگزیمال تیبیا
زمینه و مکانیسم:
شکستگی پروگزیمال تیبیا، به‌ویژه انواع پرانرژی و کمینوتد، یکی از شکستگی‌های همراه با خطر سندرم کمپارتمان ساق است نکته سوال.
تشخیص:
درد نامتناسب با آسیب و تشدید آن با کشش غیرفعال عضلات کمپارتمان، زودترین و حساس‌ترین علامت بالینی است.
بی‌حسی، رنگ‌پریدگی و فقدان نبض علائم دیررس‌اند و نباید منتظرشان ماند.
اهمیت بالینی:
آرتریت پس از سانحه و سفتی نیز از عوارض درازمدت پلاتوی تیبیا هستند، ولی اورژانس نیستند.
شکستگی دیافیز تیبیا نیز از علل شایع کمپارتمان است.
نکته بالینی: تشخیص سندرم کمپارتمان بالینی است؛ تردید جدی، اندیکاسیون فاشیوتومی فوری است و تأخیر منجر به آسیب برگشت‌ناپذیر عضلانی-عصبی می‌شود.
مرد ۲۵ ساله پس از سقوط از ارتفاع با درد شدید مچ پا و عقب پا مراجعه کرده است. رادیوگرافی شکستگی جابجای گردن تالوس را نشان می‌دهد. هنگام مشاوره با بیمار درباره پیش‌آگهی، کدام عارضه درازمدت بیشترین اهمیت را در این الگوی شکستگی دارد؟
نکروز آواسکولار در شکستگی گردن تالوس
آناتومی خون‌رسانی:
تالوس خون‌رسانی رتروگرید و آسیب‌پذیری بالایی دارد و بخش زیادی از سطح آن غضروفی است؛ شکستگی جابجای گردن، خون‌رسانی بدنه را قطع می‌کند و خطر نکروز آواسکولار را بالا می‌برد نکته سوال.
عوارض همراه:
آرتریت پس از سانحه نیز در تالوس شایع است و کیفیت عملکرد را محدود می‌کند.
هرچه جابجایی و درجه آسیب بیشتر باشد، خطر نکروز بالاتر می‌رود.
الگوی آسیب همراه:
شکستگی تالوس اغلب با شکستگی مچ پا و کالکانئوس و گاه چندگانه همراه است و در آسیب‌های پرانرژی دیده می‌شود.
نکته بالینی: در شکستگی جابجای گردن تالوس، ریداکشن آناتومیک به‌موقع برای کاهش خطر نکروز آواسکولار حیاتی است و پیگیری طولانی‌مدت رادیوگرافیک لازم است.
