کودک مبتلا به پولیو به دلیل پارالیزیس کوادریسپس کاندید ترانسفر همسترینگ است. جهت پیشگیری بعد از تاندون ترانسفر کدام یک از گزینههای زیر صحیح است؟
پیش نیاز انتقال همسترینگ به کشکک در فلج کوادری سپس
پاسخ صحیح: برای موفقیت انتقال همسترینگ، قدرت گاستروسولئوس باید حداقل fair یا بهتر باشد (گزینه ج).
توضیح: درون منبع تصریح شده که برای نتیجه رضایت بخش پس از انتقال همسترینگ، قدرت همسترینگ ها و فلکسورهای هیپ و گلوتئوس ماکسیموس و گاستروسولئوس باید fair یا بهتر باشد. گاستروسولئوس به عنوان فلکسور کمکی زانو پس از انتقال باقی می ماند و در پیشگیری از ژنو رکورواتوم نقش دارد، لذا قدرت کافی آن لازمه عملکرد درست انتقال است.
چرا گزینه های دیگر غلط اند: گزینه الف زمان بندی شروع فیزیوتراپی پس از این انتقال حدود سه هفته است نه هشت هفته. گزینه ب مربوط به جااندازی هیپ است و ربطی به پیشگیری پس از انتقال همسترینگ زانو ندارد. گزینه د قدرت ایلیوپسواس باید کافی باشد ولی منبع مشخصا گاستروسولئوس را همراه سایر عضلات لازم می داند و ضعف ایلیوپسواس فقط بلند کردن اندام را دشوار می کند؛ عضله کلیدی پایدارکننده زانو که در منبع برجسته شده گاستروسولئوس است.
مرد ۳۵ ساله با پولیومیلت در راه رفتن مجبور است دستش را روی قدام ران بگذارد و تنه را خم کند. در صورت نداشتن ماهیچه‌های قوی در انتقال، کدام یک از ارتزهای زیر مناسب این بیمار است؟
این بیمار تابلوی کلاسیک فلج کوادریسپس به دنبال پولیومیلیت را دارد. وقتی کوادریسپس فلج می‌شود بیمار قادر به قفل کردن فعال زانو در اکستنشن هنگام تحمل وزن نیست و برای جلوگیری از خم شدن ناگهانی زانو، دست خود را روی قدام ران می‌گذارد و تنه را به جلو خم می‌کند تا خط وزن را در قدام محور زانو نگه دارد.
اصل درمان:
وقتی زانو به علت فلج کوادریسپس ناپایدار است و عضله قوی و فازی مناسبی برای انتقال تاندون جهت بازسازی اکستنسور زانو وجود ندارد، تنها راه پایدارسازی استفاده از ارتوز بلند ران تا پا با لولای قفل‌شونده زانو یا فیوژن زانو است. درون منبع آمده که زانوی ناپایدار و فاقد قدرت کافی برای انتقال تاندون، یا باید با بریس بلند با لولای قفل‌شونده مهار شود یا فیوز گردد. لولای drop lock امکان قفل زانو در اکستنشن هنگام راه رفتن و آزاد کردن آن هنگام نشستن را می‌دهد، پس گزینه ج درست است.
رد گزینه‌ها:
گزینه الف ارتوز کوتاه است و هیچ کنترلی روی ناپایداری زانو فراهم نمی‌کند. گزینه ب ارتوز بلند بدون لولای قفل‌شونده است که زانوی فلج را در حین استنس کنترل نمی‌کند و بیمار همچنان دچار بای‌کلینگ زانو می‌شود. گزینه د یعنی HKAFO با مهار هیپ برای فلج عضلات هیپ و تنه به کار می‌رود نه برای ناپایداری ایزوله زانو ناشی از فلج کوادریسپس، و سطح مهار را بی‌جهت بالا می‌برد.
بهترین گزینه جهت ترمیم عضله چهار سر ران در بیمار پولیو در شرایط قدرت مناسب سایر عضلات، ترانسفر کدام تاندون است؟ (بورد 98)
ترانسفر همسترینگ برای فلج چهارسر ران
پاسخ درست: بای‌سپس فموریس. در فلج عضله چهارسر ران ناشی از پولیو، وقتی قدرت سایر عضلات مناسب باشد، روش انتخابی ترانسفر قدامی همسترینگ به پاتلا و لیگامان پاتلا است تا اکستنشن و پایداری زانو فراهم شود.
روش انتخابی: ترانسفر هر دو عضله بای‌سپس فموریس و سمی‌تاندینوزوس به پاتلا روش انتخابی است؛ بای‌سپس فموریس عضله اصلی این ترانسفر است. شرط لازم آن است که هیپ فلکسورها حداقل fair باشند، چون اگر کمتر از fair باشند ترانسفر قدامی همسترینگ کاملا کنترااندیکه است و بیمار نمی‌تواند اندام را از زمین جدا کند. تریسپس سوره هم باید حداقل fair باشد وگرنه ژنورکورواتوم شدید ایجاد می‌شود.
چرا گزینههای دیگر غلط‌اند: سمی‌تاندینوزوس به‌تنهایی انتخاب اول نیست؛ در روش استاندارد همراه بای‌سپس فموریس منتقل می‌شود نه به‌تنهایی. سارتوریوس و تنسور فاسیالاتا غلط‌اند چون رفرنس صریحا می‌گوید قدرت این دو عضله برای جایگزینی چهارسر کافی نیست و در مطالعه ساترلند تنها ۲ از ۱۱ ترانسفر سارتوریوس و ۴ از ۱۲ ترانسفر تنسور فاسیالاتا به فعالیت فاز استانس رسیدند، در حالی که ۱۰ از ۱۴ ترانسفر همسترینگ موفق بود.
