ترجمه تکست‌بوک ارتوپدی، کتاب راکوود اطفال

برای افراد کم‌تجربه، تشخیص صحیح شکستگی‌های آرنج در اطفال می‌تواند دشوار باشد. عدم وجود استخوانی شدن در سنین پایین، متغیر بودن مراکز ثانویه استخوانی شدن، و محدودیت‌های رادیوگرافی ساده در افراد دارای اسکلت نابالغ، همگی در خطر تشخیص اشتباه، مدیریت نامناسب و پیامد ضعیف در برخی بیماران نقش دارند. از آنجا که بیشتر این کودکان در ابتدا با آسیب‌های خود به واحدهای مراقبت فوری و اورژانس مراجعه می‌کنند که ممکن است جراحان ارتوپد اطفال و رادیولوژیست‌های باتجربه در محل نداشته باشند، این خطر بیشتر می‌شود. خدمات تصویربرداری مدرن با مشاوره از راه دور و بررسی رادیوگرافی‌ها توسط رادیولوژیست‌های فوق تخصص در خارج از مرکز می‌تواند این خطر را کاهش دهد. حتی برای کادر درمان باتجربه نیز در گروه منتخبی از آسیب‌ها، رسیدن به تشخیص صحیح و در نتیجه مدیریت مناسب می‌تواند دشوار باشد. در پایان قرن نوزدهم، Sir Robert Jones نظر آن دوران را درباره آسیب‌های آرنج چنین بیان کرد: «مشکلاتی که جراحان در رسیدن به یک تشخیص دقیق تجربه می‌کنند؛ سهولتی که با آن اشتباهات جدی در پیش‌آگهی و درمان رخ می‌دهد؛ و ترس مشترک بسیاری از افراد از محدودیت‌های عملکردی بعدی، باعث می‌شود آسیب‌های حوالی آرنج نسبت به آنچه ممکن بود باشند، کمتر جذاب به نظر برسند.» این نگرانی‌ها حتی امروزه نیز مصداق دارند. یک مطالعه بر روی پرونده‌های شکایات قضایی علیه سرویس سلامت ملی (National Health Service) در انگلستان بر اهمیت تشخیص صحیح تاکید کرد: در بیش از نیمی از موارد، آسیب‌ها تشخیص داده نشده یا به اشتباه تشخیص داده شده بودند که بیشتر آنها شکستگی‌های حوالی آرنج بودند. Shrader و همکاران دشواری تشخیص صحیح آسیب‌های آرنج در کودکان را نشان دادند؛ آنها دریافتند پزشکان اورژانس تنها در ۵۳ درصد موارد شکستگی‌های آرنج در کودکان را به درستی تشخیص می‌دهند. از سوی دیگر، Bisset و Crowe گزارش دادند که زمانی که رادیولوژیست‌های اطفال ارشد دارای گواهینامه صلاحیت مضاعف فیلم‌ها را تفسیر کردند، خطاهای تشخیصی شامل تشخیص بیش از حد (۱/۱ درصد) و عدم تشخیص (۱/۶ درصد) در ۱۲۳۵ مورد غیرطبیعی و ۲۶۳۰ مورد طبیعی وجود داشت. کادر درمان خط مقدم در اورژانس‌های اطفال همچنان تشخیص دقیق آسیب‌های آرنج اطفال را یک چالش می‌دانند. در سایر استخوان‌ها و مفاصل، اغلب می‌توان با حداقل درمان به نتایج خوبی دست یافت، اما در آرنج، برای جلوگیری از عوارض اغلب به بررسی‌های تشخیصی تهاجمی‌تر و درمان جراحی نیاز است. Waters و همکاران در نوشته‌هایشان درباره ضایعات TRASH (ظاهر رادیوگرافیک بی‌ضرر به نظر می‌رسید) در آرنج اطفال بر این موضوع تاکید کردند. درک آناتومی پایه و لندمارک‌های رادیوگرافیک آرنج در انتخاب درمان مناسب ضروری است. علاوه بر این، بر اهمیت معاینه فیزیکی در شرایط حاد هرچه تاکید شود کم است: اگر رادیوگرافی‌ها نسبتا خوش‌خیم به نظر می‌رسند، اما آرنج کودک به طور قابل توجهی متورم است، تصویربرداری تشخیصی بیشتر ضرورت می‌یابد.