ترجمه تکست‌بوک ارتوپدی، کتاب تاچیان

جراحی آندوسکوپیک ستون فقرات در ابتدا از کارهای اولیه Praviz Kambin و دیسککتومی‌های پرکوتانئوس او از طریق «مثلث Kambin» شکل گرفت (شکل ۴۴-۱). نخستین سیستم آندوسکوپیک، به شکلی که امروز می‌شناسیم، در دهه ۱۹۹۰ توسط Anthony Yeung با سیستم آندوسکوپیک ستون فقرات Yeung یا «YESS» ابداع شد. جراحی‌های آندوسکوپیک اولیه ستون فقرات، تکنیک‌های «داخل به خارج» نامیده می‌شدند؛ در این تکنیک‌ها دیسک از طریق مثلث Kambin اپروچ می‌شد و آندوسکوپ به داخل آنولوس پیشروی می‌کرد. سپس مواد دیسک به سمت کانال نخاعی خارج می‌شد تا تمام مواد هرنیه دیسک و در نتیجه کمپرسیون عصبی برطرف شود. جراحی آندوسکوپیک مدرن ستون فقرات از بسیاری از همان ابزارها و تکنیک‌ها استفاده می‌کند، اما برای درمان طیف گسترده‌ای از پاتولوژی‌های ستون فقرات تطبیق یافته است. اپروچ ترانس‌Kambin یا ترانس‌فورامینال می‌تواند برای درمان پاتولوژی‌های فار لترال، فورامینال و ونترال در کانال نخاعی، از ستون فقرات توراسیک فوقانی تا ساکروم، استفاده شود. اپروچ اینترلامینار، که مسیری مشابه تکنیک‌های باز سنتی یا توبولر دارد، می‌تواند برای درمان پاتولوژی‌های دورسال یا فورامینال در هر ناحیه از ستون فقرات و همچنین هرنی‌دیسک‌های لومبار استفاده شود.

Endoscopic surgery of the spine was initially developed from the early work of Praviz Kambin and his percutaneous discectomies through “Kambin's triangle” (Fig. 44.1). The first endoscopic system, as we know it today, was developed in the 1990s by Anthony Yeung with his Yeung endoscopic spine system, or “YESS.” The early endoscopic spine surgeries were called “inside-out” techniques in which the disc was approached through Kambin's triangle and the endoscope advanced into the annulus. Disc material was then removed towards the spinal canal until all herniated disc material, and thus neural compression, was removed. Modern day endoscopic spine surgery uses many of the same instruments and techniques but has been adapted to treat a wide variety of spinal pathology. The trans-Kambin, or transforaminal approach, can be used to treat far lateral, foraminal, and ventral pathology in the spinal canal from the upper thoracic spine to the sacrum. The interlaminar approach, similar to trajectory, traditional open or tubular techniques, can be used to treat dorsal or foraminal pathology in any region of the spine, as well as lumbar disc herniations.

در اینجا تکنیک‌های آندوسکوپیک یونی‌پورتال را بررسی می‌کنیم. دیگران تکنیک‌های بای‌پورتال را با استفاده از ابزارهای مرسوم آرتروسکوپیک و جراحی ستون فقرات توصیف کرده‌اند. در مرکز ما تجربه قابل توجهی با تکنیک‌های بای‌پورتال نداریم و تکنیک‌های آندوسکوپیک یونی‌پورتال با حداقل تهاجم را ترجیح می‌دهیم.

Here, we discuss uniportal endoscopic techniques. Others have described biportal techniques using conventional arthroscopic and spine surgery instruments. At our institution, we do not have any significant experience with biportal techniques and prefer the minimally invasive uniportal endoscopic techniques.

استفاده از میز رادیولوسنت برای تصویربرداری فلوروسکوپیک الزامی است. به طور کلی، یک میز عمل تخت با رول‌های قفسه سینه یا فریم Wilson برای اکثر پروسیجرها خوب جواب می‌دهد. چون مکانیسم‌های داخلی این فریم رادیوگرافی‌ها را مسدود می‌کنند، ترجیح می‌دهیم از فریم Wilson فقط در ستون فقرات لومبار تحتانی برای دیسککتومی‌ها (اینترلامینار و ترانس‌فورامینال) و همچنین اکسیزیون کیست‌های فاست استفاده کنیم. این کار هم پنجره اینترلامینار و هم فورامن را باز می‌کند تا دسترسی با برداشتن استخوان کم یا بدون برداشت استخوان فراهم شود. برای دکامپرسیون‌های لومبار، میز با فریم باز را ترجیح می‌دهیم تا ستون فقرات لومبار را در اکستنشن قرار دهیم، که وضعیت حداکثر تنگی است.

The use of a radiolucent table is mandatory for fluoroscopic visualization. Generally, a flat operating table with chest rolls or a Wilson frame works well for most procedures. Due to internal mechanisms obstructing radiographs, we prefer to use a Wilson frame only in the lower lumbar spine for discectomies (interlaminar and transforaminal) as well as facet cyst excisions. This opens both the interlaminar window, as well as the foramen, to allow access with little or no bone removal. For lumbar decompressions, we prefer an open frame table to place the lumbar spine in extension, which is the maximal position of stenosis.