ترجمه تکست‌بوک ارتوپدی، بلوک ۳: شانه و آرنج

شکستگی‌های انتهای پروگزیمال هومروس اغلب یک چالش مدیریتی به شمار می‌روند. درک شخصیت هر شکستگی خاص می‌تواند از فرایندی بسیار سرراست تا کاملا پیچیده متغیر باشد. از آنجا که بسیاری از این شکستگی‌ها در افراد سالمند رخ می‌دهند، وسوسه‌انگیز است که به نفع رویکرد حداقلی استدلال کنیم: استئوپنی به‌طور شایع دیده می‌شود (که مدیریت جراحی را پیچیده می‌کند) و این بیماران با نیاز عملکردی پایین ممکن است با محدودیت‌های عملکردی بالقوه درمان غیرجراحی سازگار شوند. با این حال، Charles Court-Brown و همکارانش اظهار داشتند: «شکستگی‌های پروگزیمال هومروس اغلب در سالمند مستقل و سالمی رخ می‌دهد که هنوز مشارکت‌کننده فعالی در جامعه است، اما ممکن است به‌واسطه شکستگی به درجه‌ای از وابستگی اجتماعی تبدیل شود.» همان‌طور که در ادامه اشاره می‌شود، شکستگی‌های پروگزیمال هومروس (PHF) شایع هستند و بیشتر آن‌ها توسط جراحان عمومی درمان می‌شوند که این موضوع ارزیابی پیامدها را بیش از پیش پیچیده می‌کند.

تعدادی از پیشرفت‌ها تأثیر عمده‌ای بر مدیریت شکستگی‌های پروگزیمال هومروس داشته‌اند. سی‌تی اسکن (CT) با ریکانستراکشن سه‌بعدی (۳
D) به درک بهتر الگوهای شکستگی، اصلاح اندیکاسیون‌های درمان و پیش‌بینی مانورهای ریداکشن هنگام اقدام به فیکساسیون کمک کرده است. معرفی پلیت‌های اطراف مفصلی با اسکروهای Locking به‌عنوان یک تحول بزرگ در فیکساسیون شکستگی‌های پروگزیمال هومروس تلقی شد. با این حال، میزان عوارض گزارش‌شده با این استراتژی فیکساسیون به‌طور غیرمنتظره‌ای بالا بود و به اصلاحات تکنیکی منجر شد که پیامدهای بهتری را به همراه داشته است. این میزان‌های شکست همچنین علاقه مجددی به تکنیک‌های فیکساسیون جایگزین، به‌ویژه نیل اینترامدولاری (IM)، ایجاد کرده است. در زمینه جایگزینی مفصل، همی‌آرتروپلاستی که دهه‌ها پیش معرفی شد، به‌ویژه در بیماران سالمند با شکست توبروزیته‌ها محدود شده است. آرتروپلاستی معکوس شانه برای مدیریت شکستگی‌های جابه‌جا شده در سالمندان به‌طور فزاینده‌ای محبوب شده است و نقش آن همچنان در حال گسترش است، زیرا شواهد جدید از کاربرد آن حمایت می‌کنند، هرچند اثبات بهبود پیامدها همیشه آسان نبوده است. در عین حال، بسیاری از شکستگی‌ها با درمان غیرجراحی به‌طور منطقی خوب بهبود می‌یابند. این فصل استراتژی‌های درمانی برای مدیریت شکستگی‌های پروگزیمال هومروس و تکنیک‌های جراحی را تشریح خواهد کرد.

اپیدمیولوژی شکستگی‌های پروگزیمال هومروس

شکستگی‌های پروگزیمال هومروس، که به‌عنوان شکستگی‌های رخ‌داده در ناحیه گردن جراحی (SN) هومروس یا پروگزیمال به آن تعریف می‌شوند، بسیار شایع هستند. شیوع آن‌ها بر اساس مطالعات متعدد انجام‌شده در کشورها و جمعیت‌های مختلف، از ۴٪ تا ۱۰٪ کل شکستگی‌ها متغیر است. تخمین زده می‌شود در سال ۲۰۰۰ حدود ۷۰۶,۰۰۰ شکستگی پروگزیمال هومروس در سراسر جهان رخ داده است. در همان سال، بروز ۶۳ شکستگی پروگزیمال هومروس به ازای هر ۱۰۰,۰۰۰ بزرگسال توسط Edinburgh Royal Infirmary گزارش شد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، افزایش قابل توجهی در بروز شکستگی‌های پروگزیمال هومروس در بزرگسالان بالای ۶۵ سال رخ داد؛ در مردان از ۱۰۶ به ۱۳۹ در هر ۱۰۰,۰۰۰ بزرگسال و در زنان از ۳۱۶ به ۳۵۵ در هر ۱۰۰,۰۰۰ بزرگسال.