ترجمه تکست‌بوک ارتوپدی، بلوک ۲: زانو و ساق

شکستگی‌های سطح مفصلی پروگزیمال تیبیا در مفصل زانو، با یا بدون گسترش به متافیز، از اوایل دهه ۱۸۰۰ در متون توصیف شده‌اند. Cotton و Berg در سال ۱۹۲۹ از اصطلاحات شکستگی بامپر و فندر برای توصیف شکستگی‌های پلاتوی لترال تیبیا استفاده کردند. تا اوایل دهه ۱۹۵۰، این شکستگی‌ها به صورت غیرجراحی با بی‌حرکت‌سازی گچی درمان می‌شدند. با ظهور اصول AO در فیکساسیون شکستگی و نتایج اولیه دلگرم‌کننده درمان جراحی، ریداکشن باز و فیکساسیون اینترنال (ORIF) به یک روش درمانی رایج در میان جراحان تبدیل شد. در طول سال‌ها، درمان جراحی شکستگی‌های پلاتوی تیبیا به استاندارد فعلی مراقبت تبدیل شده است، به جز برخی الگوهای شکستگی خاص با جابه‌جایی حداقل. در حال حاضر، اسکروها، پلیت‌ها، فیکساتورهای خارجی و نیل‌ها همگی با موفقیت برای درمان شکستگی‌های پلاتوی تیبیا استفاده می‌شوند.

این شکستگی‌ها طیف گسترده‌ای از شدت را شامل می‌شوند؛ از آسیب‌های مفصلی با جابه‌جایی حداقل که با درمان غیرجراحی به طور قابل پیش‌بینی خوب جوش می‌خورند تا شکستگی‌های خردشده پرانرژی که چالش‌های متعددی را برای جراح ارتوپد درمانگر ایجاد می‌کنند. باید به ارزیابی بیماران مبتلا به این شکستگی‌ها توجه ویژه‌ای شود، از جمله گرفتن شرح حال کافی برای ثبت مکانیسم آسیب. معاینه فیزیکی دقیق باید برای رد آسیب بافت نرم، تشخیص شکستگی باز و سندرم کمپارتمان قریب‌الوقوع و همچنین ارزیابی وضعیت نوروواسکولار اندام آسیب‌دیده انجام شود. تصویربرداری کافی و مرتبط شامل رادیوگرافی، سی‌تی اسکن (با ریکانستراکشن سه‌بعدی در صورت وجود) و MRI (در صورت نیاز) به مشخص کردن الگوی شکستگی برای طراحی برنامه جراحی کمک می‌کند. مفاهیم درمانی بر دستیابی و حفظ ریداکشن مفصلی پایدار و الاینمنت مناسب اندام همراه با دامنه حرکتی (ROM) زودهنگام متکی است. تکنیک‌ها و اپروچ‌های جراحی جدیدتر، درمان این آسیب‌ها را که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران دارند، متحول کرده‌اند.

اپیدمیولوژی

شکستگی‌های پلاتوی تیبیا حدود ۱ تا ۲ درصد از کل شکستگی‌های استخوان‌های بلند را تشکیل می‌دهند. توزیع سنی این آسیب‌ها مانند سایر آسیب‌های اطراف مفصلی مانند شکستگی‌های دیستال رادیوس یا پروگزیمال هومروس، دو اوج دارد. شکستگی‌های خردشده در افراد جوان‌تر به دلیل مکانیسم‌های آسیب پرانرژی مانند تصادفات وسایل نقلیه موتوری، سقوط از ارتفاع و آسیب‌های ورزشی شایع‌ترند؛ این شکستگی‌ها همچنین در مردان شایع‌ترند و ۷۰ درصد آن‌ها در مردان جوان بالغ با میانگین سنی ۴۳ سال رخ می‌دهد. بروز بیماران شکستگی پلاتوی تیبیا که با ترومای متعدد در مرکز تروما بستری می‌شوند بین ۱۶ تا ۴۰ درصد گزارش شده است. سقوط کم‌انرژی عموما مکانیسم غالب آسیب در جمعیت سالمندی است که دچار شکستگی‌های یونی‌کوندیلار یا بای‌کوندیلار پلاتوی تیبیا می‌شوند. در یک مرور گذشته‌نگر اخیر از شکستگی‌های پلاتوی تیبیا، Kugelman و همکاران گزارش کردند که برخورد عابر پیاده با وسیله نقلیه موتوری (۳۰ درصد) و سقوط کم‌انرژی (۲۲ درصد) شایع‌ترین مکانیسم‌های آسیب بودند. با افزایش بقای جمعیت سالمند در سال‌های اخیر، تعداد بیماران با آسیب‌های کم‌انرژی در حال افزایش است. این شکستگی‌ها به دلیل ظرافت پوست و همچنین احتمال شکست درمان به دلیل کیفیت پایین استخوان، معضلات درمانی قابل توجهی ایجاد می‌کنند (شکل ۶۲-۱).