ترجمه تکست‌بوک ارتوپدی، بلوک ۶: فوت و آنکل

جراحان ارتوپد به‌طور سنتی ترومای پای کودکان را به‌صورت غیرجراحی درمان می‌کردند. این باور وجود داشت که استخوان‌های پا عمدتا غضروفی هستند و با بالغ شدن کودک ریمودل می‌شوند. مطالعات طولانی‌مدت معدودی، در صورت وجود، برای ارزیابی پیامدهای این درمان‌ها وجود دارد.

کودکان امروزه در ورزش‌ها و فعالیت‌های فیزیکی شدیدتری شرکت می‌کنند که منجر به شکستگی‌ها و دررفتگی‌های پیچیده‌تری می‌شود. رقابت کودکان خردسال در موتورکراس، اسکی اکستریم، گوکارتینگ و صخره‌نوردی اتفاق غیرمعمولی نیست. ورزش حرفه‌ای باعث تمرینات شدیدتر و انتظارات بیشتر از سمت کودک، والدین و مربی شده است. پزشکان ممکن است برای درمان «سریع‌تر» آسیب‌ها و کاهش زمان توانبخشی احساس فشار کنند. این انتظارات نباید مانع درمان آسیب پای کودک به بهترین روش ممکن شود.

همزمان با رشد کودک و تبدیل شدن او به یک بزرگسال جوان، پای عمدتا غضروفی استخوانی می‌شود و الگوهای شکستگی و دررفتگی تغییر می‌کنند. Ogden نشان داد که استخوان‌های غضروفی الاستیک هستند و انرژی ناشی از تروما را متفاوت از پای بزرگسال جذب و پراکنده می‌کنند، که این امر منجر به بروز الگوهای شکستگی متفاوتی می‌شود. بنابراین الگوریتم‌های مدیریتی پای نوجوان با پای شیرخوار کاملا متفاوت است؛ با این حال، سن دقیق وقوع این تغییرات باید برای هر بیمار به‌طور جداگانه تعیین شود. تعیین میزان قابل قبول برای زاویه‌دار شدن شکستگی و جابجایی خط مفصلی، یکی از چالش‌های واقعی در درمان پای نابالغ از نظر اسکلتی است. بهتر است برخی از شکستگی‌های پیچیده تالوس و کالکانئوس در نوجوانان بر اساس اصول مورد استفاده در درمان ترومای بزرگسالان فیکساسیون اینترنال شوند.

شناخت عمیق از آناتومی پای در حال رشد بسیار کمک‌کننده است، زیرا وجود مراکز استخوانی شدن متغیر، آپوفیزها و فیزها تشخیص شکستگی را دشوار می‌کند. بیشتر مقالات ذکرشده در این فصل در سطح IV (سری کیس‌های کنترل‌نشده) یا سطح V (اجماع متخصصان) هستند. یکی از مشکلات تحقیقات پا و مچ پای اطفال این است که اعتبارسنجی درمان‌ها نیازمند دوره‌های پیگیری طولانی‌مدت است. پرسشنامه مچ پا و پای آکسفورد ویژه کودکان (OxAFQ-
C) یک ابزار معتبر ارزیابی پیامد عملکردی است که برای سنجش وضعیت ذهنی بیماران کودک (۵ تا ۱۶ ساله) مبتلا به مشکلات پا و مچ پا استفاده می‌شود. با این حال، هیچ سیستم امتیازدهی پیامد اختصاصی برای ترومای پا و مچ پای کودکان وجود ندارد، بنابراین پیش‌بینی پیامد به اصول اولیه ارتوپدی یعنی ریداکشن آناتومیک، جوش خوردگی و توانبخشی موثر بستگی دارد. در مطالعات رترواسپکتیو طولانی‌مدت نیز یافتن کودکانی که دهه‌ها قبل درمان شده‌اند دشوار است و بنابراین، میزان پیگیری در آن‌ها پایین است.